“ทำไมต้อง อมก๋อย”

ทำไมต้องอมก๋อย….
หลายครั้งที่เราได้ยินคนพูดถึงอำเภออมก๋อยและหากได้ยินแต่ยังไม่เคยได้สัมผัสคงจะแปลกใจและไม่เข้าใจว่าทำไม คนชอบที่จะขึ้นไปทำกิจกรรมในอำเภอดังกล่าว…อีกทั้งข้าวของน่าจะ “ล้น” ดิฉันก็เคยเป็นคนหนึ่งที่คิดเช่นนั้น แต่พอได้เดินทางไปถึงพื้นที่จริงจึงเข้าใจและอยากเล่าให้เพื่อนเพื่อนที่ยังไม่เคยได้ไปได้ทราบ ….อำเภออมก๋อยเป็นหนึ่งใน 25 อำเภอตั้งอยู่ทางตอนใต้ของจังหวัดเชียงใหม่ จากสนามบินเชียงใหม่ถึงเชิงดอยใช้เวลาประมาณ 3 ชั่วโมงหรือประมาณ 179 กิโล อมก๋อยมีอาณาบริเวณกว้างใหญ่มาก มีหกตำบลพื้นที่รวม 2000 กว่าตร.กม.
หรือประมาณ 1.3 ล้านไร่ มี 95 หมู่บ้าน มีชาวไทยภูเขาอยู่กัน 60,000 กว่าชีวิต ความยากในการเข้าถึงคือแต่ละหมู่บ้านกระจายกันอยู่เพราะพื้นที่อยู่บนเขาสลับซับซ้อนมาก พื้นที่ส่วนใหญ่ เป็นภูเขาสูงประมาณ 80% และภูเขาเตี้ยอยู่ประมาณ 20% ส่วนใหญ่ทำไร่เลื่อนลอยโดยขาดความรู้ปราศจากการอนุรักษ์หน้าดินและน้ำ พื้นที่ส่วนใหญ่ไฟฟ้าเข้าไม่ถึง ใช้น้ำจากภูเขา จะลำบากมากในหน้าแล้งเพราะแทบจะไม่มีน้ำเลย เด็กในหลายพื้นที่จึงเป็นโรคผิวหนัง ดิฉันเคยขึ้นไปอมก๋อยสี่ครั้ง แต่ละครั้งใช้เส้นทางต่างกัน หมู่บ้านต่าง ๆ กระจายกันอยู่ พื้นที่ไกลสุดต้องใช้เวลาเป็นวันกว่าจะเข้าถึงการเดินทางเพื่อความปลอดภัยต้องใช้รถออฟโรดเท่านั้น เส้นทางลาดชันและเป็นดินลูกรัง ในหน้าฝนไม่ต้องพูดถึง…. บางหมู่บ้านใช้เวลาเดินทางเพื่อเข้าถึงเกือบ 6 ชั่วโมง บางหมู่บ้านก็ 3 ชั่วโมงใกล้สุดที่ไปคือ 2 ชั่วโมง ได้รับคำอธิบายจากคนขับรถท้องถิ่นว่าแต่ละตำบลแยกกระจายกันอยู่ พื้นที่ส่วนใหญ่สาธารณสุข เข้าไปไม่ถึง ชาวบ้านพึ่งพา ครูและโรงเรียนเป็นส่วนใหญ่ เราจึงตั้งใจว่า เพียงแค่ให้ความรู้ด้านการเกษตรและการแพทย์พื้นฐาน ก็จะทำให้ความเป็นอยู่ของชาวอมก๋อยดีขึ้น จึงเป็นที่มาของการจัดกิจกรรมให้ครูในอำเภออมก๋อยทั้งหมดกว่า 100 โรงเรียน เข้ารับการอบรมหลักสูตรทำน้ำยาอเนกประสงค์ สบู่และปุ๋ยหมักใช้เอง ตลอดจนการปลูกพืชเพื่อรับประทาน เพราะเราเชื่อว่าวิถีชีวิตที่พอเพียง ที่มีบ้านอยู่ มีแปลงผักเพื่อทำอาหารและแบ่งปัน มีความรู้พื้นฐานในการดูแลตัวเองยามป่วยไข้ จะทำให้ชาวอมก๋อย…อยู่ได้อย่างพอเพียงและมีความสุข ไม่จำเป็นต้องลงมาเพื่อหางานทำในเมืองไม่จำเป็นต้องเผาป่าเพื่อทำไร่เลื่อนลอยอีกต่อไป….
ชลลดา พรหมเดชไพบูลย์… ประธานมูลนิธิชลลดา